زمان مطالعه10 دقیقه
می پسنـدم0
اندازه متن12
کفش ایمنی یکی از مهمترین تجهیزات حفاظت فردی در محیطهای صنعتی، ساختمانی، کارگاهی و تولیدی است. این کفش از پا در برابر سقوط اجسام، ضربه، لغزش، سوراخشدن زیره و برخی خطرات الکتریکی یا حرارتی محافظت میکند. بااینحال، برخی افراد پس از چند ساعت استفاده از کفش ایمنی با درد پنجه، کف پا، پاشنه یا مچ مواجه میشوند.
درد پا همیشه به معنای نامناسب بودن تمام کفشهای ایمنی نیست. در بسیاری از موارد، انتخاب سایز اشتباه، قالب نامتناسب، ایستادن طولانی، فرسودگی کفش یا استفاده از کفی و جوراب نامناسب باعث ایجاد ناراحتی میشود. انتخاب کفش ایمنی باید علاوه بر نوع خطرات محیط کار، بر اساس شکل پا، اندازه پنجه و شرایط فعالیت روزانه انجام شود.
کفشهای ایمنی به دلیل داشتن سرپنجه مقاوم، زیره ضخیم و اجزای محافظتی ممکن است نسبت به کفشهای معمولی ساختار متفاوتی داشته باشند. بااینحال، یک کفش ایمنی استاندارد و متناسب با پا نباید باعث درد مداوم، بیحسی یا زخم شود.
یکی از مهمترین دلایل درد پا، انتخاب کفش کوچکتر یا بزرگتر از اندازه واقعی است. کفش کوچک به انگشتان و کنارههای پا فشار وارد میکند و کفش بزرگ نیز باعث حرکت بیش از حد پا درون کفش، اصطکاک و ایجاد تاول میشود.
هنگام خرید باید هر دو لنگه کفش پوشیده شوند؛ زیرا ممکن است اندازه یکی از پاها کمی بزرگتر باشد. همچنین بهتر است کفش همراه با همان جورابی امتحان شود که قرار است در محیط کار پوشیده شود. راهنمای منابع درمانی توصیه میکند جلوی کفش فضای کافی داشته باشد و انگشتان درون پنجه کفش فشرده نشوند.
سرپنجه، زیره مقاوم و لایههای محافظتی میتوانند وزن کفش ایمنی را افزایش دهند. اگر وزن کفش با نوع فعالیت فرد تناسب نداشته باشد، عضلات پا و ساق برای حرکتدادن آن انرژی بیشتری مصرف میکنند.
این مسئله بهخصوص برای افرادی که مسافت زیادی راه میروند یا پلههای متعدد را طی میکنند، میتواند موجب خستگی زودهنگام شود. البته انتخاب کفش صرفاً بر اساس سبکبودن درست نیست؛ کفش باید سطح حفاظت لازم برای شغل را نیز تأمین کند.
سرپنجه ایمنی برای محافظت از انگشتان در برابر ضربه طراحی شده است، اما اگر فضای داخلی کفش کافی نباشد یا قالب آن با فرم پا هماهنگ نباشد، میتواند باعث فشار، درد انگشتان و ناراحتی شود. راحتی کفش تنها به فولادی یا کامپوزیتی بودن سرپنجه بستگی ندارد، بلکه طراحی، قالب، اندازه و تناسب آن با فرم پا نقش مهمتری در جلوگیری از درد و افزایش راحتی دارند.
دو کفش با شماره یکسان ممکن است عرض، ارتفاع پنجه و شکل قالب متفاوتی داشته باشند. افرادی که پنجه پهن، قوس زیاد، کف پای صاف یا برجستگی استخوانی دارند، باید کفشی متناسب با فرم پای خود انتخاب کنند.
قالب باریک باعث فشردهشدن پنجه میشود و قالب بیش از حد گشاد نیز ثبات پا را کاهش میدهد. کفش مناسب باید پاشنه را کنترل کند، بدون آنکه کنارههای پا را تحت فشار قرار دهد. توجه به تناسب و راحتی کفش محافظتی از اصول مهم انتخاب تجهیزات حفاظت فردی است.
کفی داخلی وظیفه دارد بخشی از ضربه ناشی از برخورد پا با سطح زمین را جذب و فشار را در بخشهای مختلف کف پا توزیع کند. کفی بسیار نازک، فرسوده یا نامتناسب با قوس پا ممکن است باعث افزایش فشار روی پاشنه و جلوی پا شود.
کفی مناسب باید درون کفش ثابت بماند، فضای پنجه را بیش از اندازه کاهش ندهد و با فرم پا سازگار باشد. افرادی که دچار کف پای صاف، قوس زیاد، خار پاشنه یا درد مزمن هستند، نباید بدون بررسی تخصصی از هر نوع کفی طبی استفاده کنند؛ زیرا کفی نامناسب ممکن است الگوی فشار را بدتر کند.
زیره کفش ایمنی باید در برابر سایش، لغزش و شرایط محیط کار مقاومت داشته باشد. بااینحال، زیرهای که در محل مناسب انعطاف نداشته باشد، میتواند حرکت طبیعی پا هنگام راهرفتن را محدود کند.
در مقابل، زیره بیش از حد نرم نیز ممکن است حمایت کافی ایجاد نکند. بنابراین باید میان انعطافپذیری، جذب ضربه، ثبات و مقاومت زیره تعادل وجود داشته باشد. نوع زیره نیز باید بر اساس سطح محیط، میزان رطوبت، احتمال تماس با روغن و ساعات استفاده انتخاب شود.
تعریق بیش از حد پا باعث افزایش رطوبت داخل کفش و اصطکاک بیشتر پوست با آستر آن میشود که میتواند به ایجاد تاول، بوی نامطبوع و حساسیتهای پوستی منجر شود. استفاده از کفش ایمنی با تهویه مناسب، پوشیدن جورابهای ضدتعریق و خشک نگه داشتن داخل کفش، نقش مهمی در کاهش رطوبت و جلوگیری از این مشکلات دارد.
گاهی علت اصلی درد، خود کفش نیست. ایستادن طولانی روی بتن، سنگ یا سطوح سخت میتواند فشار زیادی به کف پا، پاشنه، زانو و عضلات ساق وارد کند.
NIOSH اعلام کرده است که ایستادن طولانی در محیط کار با خستگی، ناراحتی جسمی و مشکلات عضلانیاسکلتی مرتبط است. استفاده از کفش دارای جذب ضربه مناسب، کفی متناسب، زیرپایی، صندلی قابل تنظیم یا کفپوش ضدخستگی میتواند به کاهش ناراحتی کمک کند.
با گذشت زمان، زیره، کفی، آستر و قسمت نگهدارنده پاشنه کفش فرسوده میشوند. کاهش ضخامت زیره یا تغییر شکل کفی میتواند نحوه توزیع فشار روی پا را تغییر دهد.
ترکخوردگی زیره، جداشدن اجزا، ساییدگی نامتقارن، فرورفتگی کفی، آسیب سرپنجه و ازبینرفتن خاصیت ضدلغزش از نشانههای مهم فرسودگی هستند. کفش آسیبدیده ممکن است علاوه بر ناراحتی، سطح حفاظت اولیه خود را نیز از دست بدهد.
انتخاب کفش ایمنی نباید تنها بر اساس ظاهر، قیمت یا شماره درجشده روی جعبه انجام شود. مهمترین معیار، تناسب کفش با پا و خطرات محیط کار است.
برای انتخاب کفش ایمنی مناسب، آن را در پایان روز امتحان کنید، چند دقیقه با آن راه بروید و مطمئن شوید انگشتان فضای کافی برای حرکت دارند، پاشنه ثابت میماند و کفش از همان ابتدا احساس راحتی ایجاد میکند.
سرپنجه کفش ایمنی باید متناسب با خطرات محیط کار انتخاب شود و هنگام خرید، فضای کافی برای حرکت انگشتان و استفاده از جوراب کاری وجود داشته باشد تا علاوه بر حفظ ایمنی، از ایجاد فشار و ناراحتی جلوگیری شود.
زیره کفش ایمنی باید متناسب با محیط کار، مقاوم، ضدلغزش و دارای انعطاف و جذب ضربه مناسب باشد تا علاوه بر افزایش ایمنی، راحتی پا را در زمان راه رفتن و ایستادن طولانی حفظ کند.
کفش ایمنی باید متناسب با نوع شغل و خطرات محیط کار انتخاب شود تا ضمن تأمین حفاظت لازم، از افزایش وزن غیرضروری کفش و خستگی پا نیز جلوگیری شود.
در مشاغلی که نیاز به پیادهروی زیاد دارند، انتخاب کفش ایمنی سبک، بدون کاهش سطح حفاظت، و امتحان کردن آن پیش از خرید، نقش مهمی در افزایش راحتی و کاهش خستگی پا دارد.
کفی مناسب باید از پا بهخوبی حمایت کرده و فشار را جذب کند و در صورت نیاز به کفی طبی، باید فضای کافی داخل کفش وجود داشته باشد تا از ایجاد فشار اضافی بر انگشتان جلوگیری شود.
با رعایت چند نکته میتوان احتمال خستگی، فشار و آسیب پوستی ناشی از استفاده طولانیمدت از کفش ایمنی را کاهش داد.
اصطلاح کفش ایمنی طبی معمولاً برای مدلهایی استفاده میشود که قالب راحتتر، کفی مناسب، فضای پنجه کافی و حمایت بهتری از پا دارند. چنین ویژگیهایی میتوانند احتمال خستگی و فشار را کاهش دهند، اما هیچ کفشی برای تمام افراد و تمام مشکلات پا مناسب نیست.
کفش طبی یا کفی اصلاحی باید در کنار الزامات ایمنی شغل انتخاب شود. برای مثال، کارگری که به سرپنجه مقاوم یا زیره ضدلغزش نیاز دارد، نباید برای راحتی بیشتر از کفشی استفاده کند که حفاظت لازم را ندارد.
افراد مبتلا به دیابت، کاهش حس پا، مشکلات گردش خون، بدشکلی انگشتان یا درد مزمن بهتر است پیش از انتخاب کفش و کفی با پزشک یا متخصص پا مشورت کنند. کفش نامتناسب در افرادی که حس پا یا گردش خون ضعیفی دارند، میتواند مشکلات جدیتری ایجاد کند.
برای انتخاب کفش ایمنی راحت و استاندارد، نکات زیر را بررسی کنید:
کفش همراه با جوراب کاری امتحان شود
پای آرا با سابقه طولانی در تولید کفش، مدلهای مختلفی را برای استفاده در محیطهای کاری و صنعتی عرضه میکند. هنگام انتخاب کفش ایمنی پای آرا نیز باید مدل محصول را بر اساس نوع شغل، شرایط محیط کار، فرم پا و ساعات استفاده انتخاب کرد.
در برخی مدلهای کفش ایمنی پای آرا از رویه چرم طبیعی، آستر داخلی مناسب، کفی داخلی چرمی یا طبی و زیرههای PU و PU-TPU استفاده میشود. نوع سرپنجه، زیره، وزن و سایر مشخصات ممکن است در مدلهای مختلف متفاوت باشد؛ بنابراین بهتر است پیش از خرید، مشخصات فنی هر محصول بهصورت جداگانه بررسی شود.
امکان خرید مستقیم از تولیدکننده به خریدار کمک میکند درباره سایز، کاربرد، جنس زیره و مدل مناسب اطلاعات دقیقتری دریافت کند. محصولات پای آرا همچنین با ۶ ماه ضمانت عرضه میشوند که نشاندهنده توجه مجموعه به کیفیت و خدمات پس از فروش است.
درد پا هنگام پوشیدن کفش ایمنی معمولاً به عواملی مانند سایز نامناسب، قالب باریک، کفی فرسوده، وزن زیاد، ایستادن طولانی و تعریق پا ارتباط دارد. برای جلوگیری از این مشکل باید کفشی انتخاب شود که علاوه بر تأمین حفاظت موردنیاز شغل، با فرم پا و نوع فعالیت فرد نیز هماهنگ باشد.
کفش مناسب باید از همان ابتدا احساس قابلقبولی داشته باشد. فشار پنجه، بیحسی، تاول و درد مداوم را نباید طبیعی دانست. انتخاب جوراب مناسب، استراحت کوتاه در طول شیفت، خشک نگه داشتن کفش و تعویض بهموقع مدلهای فرسوده نیز به حفظ سلامت پا کمک میکند.
برای مشاهده و انتخاب مدل مناسب میتوانید مشخصات کفشهای ایمنی پای آرا را بررسی کرده و متناسب با محیط کار خود از کارشناسان مجموعه راهنمایی بگیرید.
